7 oktober heb ik een stukje geschreven over het standbeeld De Gevallen Man, wat in IJmuiden op “Duinhof” staat, maar onder andere ook in Oslo
Op dit ereveld in de Noorse hoofdstad liggen 23 Nederlandse oorlogsslachtoffers begraven die omkwamen in Noorwegen en Zweden. Onder hen militairen van de Koninklijke Marine en leden van de Koopvaardij.
Veel van de slachtoffers zijn evacués uit de concentratiekampen Ravensbrück en Neuengamme. Zij zijn door het Zweedse Rode Kruis in witgeschilderde bussen geëvacueerd en naar Zweden gebracht.
De Witte Bussen (in het Zweeds: Vita bussarna) was een reddingsactie van het Zweedse Rode Kruis en de Deense regering in het voorjaar van 1945 die zich in eerste instantie richt op het bevrijden van Scandinavische gevangenen uit de Duitse concentratiekampen. Deze reddingsactie stond onder leiding van de vicepresident van het Zweedse Rode Kruis, graaf Folke Bernadotte
.Op deze manier evacueert het Zweedse Rode Kruis, aan het eind van de oorlog zo’n 15.000 kampgevangenen. Onder hen Maria Broerse (geboren in Assendelft) , een 26 jarige verzetsvrouw uit Amsterdam. Helaas overlijdt zij, na de evacuatie, alsnog aan tuberculose in een ziekenhuis in Zweden. In 1956 is zij op dit ereveld begraven.
De witte bussen doen ook het concentratiekamp Neuengamme aan.
Een van deze evacués is Bernard Schoonbeek. Bij aankomst in Zweden schrijft hij aan zijn vrouw en zoon.
’Lieve Jo en Afko, tot mijn grote blijdschap kan ik jullie berichten dat ik gezond en
monter in Zweden ben aangekomen… Moed houden hoor, alles komt nu vlug genoeg weer in orde, het
grootste leed is nu geleden’.
Het loopt helaas anders. Twee weken later bezwijkt Bernard aan vlektyfus.
Hij is later herbegraven op het ereveld in Oslo.
