Sanne van Jongerenwerk Welzijn Velsen droeg een prachtig zelfgeschreven gedicht voor.
In stilte dragen zij de nacht,
geen tromgeroffel, geen gezag,
maar zachte stappen door het donker
waar onrecht fluistert, dag na dag.
Zij waren moeders, dochters, zusters,
met handen die ook durfden slaan
tegen de ketens van het zwijgen, t
egen het kwaad dat bleef bestaan.
Een naam gefluisterd, nooit vergeten,
een fiets, een brief, een onderduik,
een leven op het spel gezet
voor hoop, voor morgen, voor geluid.
Geen standbeeld vangt hun ware moed,
geen boek bevat hun volle strijd,
maar in de stilte van twee minuten
ademt hun kracht nog altijd voort in tijd.
En als wij buigen, stil herdenken,
de vlag halfstok, de avond valt,
dan leven zij in onze keuzes
in elke stem die vrijheid haalt.